Waarom ik klinische Psychoneuroimmunologie ontwikkelde
Mijn verhaal
Dr. Leo Pruimboom
Gepubliceerd: juli 2023
Het verhaal gaat verder
Dit wordt alweer de vierde aflevering van 'de oorsprong van klinische psychoneuroimmunologie' door Leo Pruimboom. Genoeg ellende verteld, vind ik. Het gaat nu over nu. Het gaat goed met de klinische psychoneuroimmunologie by Dr. Leo Pruimboom. We zijn een master aan een gerenommeerde Universiteit, we hebben een eigen leerstoel en onze opleiding is HBO-conform met een beschermde titel; beschermd voor PNI Europe wereldwijd. Ik hoef verder niets meer te vertellen; klinische psychoneuroimmunologie kan nooit meer uit de annalen geschreven worden. Het is een feit en daar doet niemand meer iets aan. KPNI, CPNI, PNIc en welke afkorting dan ook zult u steeds tegen blijven komen. Mijn moeder, als ze toekijkt, is trots op haar zoon. Zijn kinderen mogen straks genieten van een legacy. U kunt deel worden van een grote community. U en jij kunnen dat niet meer missen.
Gepubliceerd: mei 2023
Het verhaal gaat verder
Ik ben nu 11 jaar. Net mijn vader verloren aan een hartinfarct. Tien maanden geleden ging mijn moeder er onderdoor. Tja was wel veel. Deed erg pijn. Maar ja, we moeten verder. Voetbal dan maar. Kijken of we met Zeeburgia junioren kampioen van Nederland kunnen worden. Natuurlijk wel zonder ouders en ja gek genoeg ook zonder broers en zusters. Die 4 mensen werden door onze ‘adoptieouders’ misbruikt en verstoten. Ik heb ze daarna 25 jaar niet meer gezien. Idioot maar waar. En ik ondertussen aan het voetballen. Ik kreeg een aanbod van Ajax om daar te gaan spelen. Ik heb het afgeweerd daar ik bij Zeeburgia voetbalde met al mijn vrienden. Dus 'nee' zei ik tegen Ajax. Heb ik later nog drie keer gedaan. Jullie denken misschien wel ‘wat een oen’ en dan hebben jullie nog gelijk ook. Wat een oen. Voetbal was mijn leven. Mijn schoorsteen in het huis. Mijn uitweg om maar niets te voelen. Niet huilen, niet verdrietig zijn, niet denken, niet bewust lijden. Wat een oen zeg. En daar ontstond dan ‘het ding'. Pruimboom L, kreeg een neurodermatitis waar de honden, letterlijk, geen brood van lusten. Leo zag eruit als een melaatse met bulten zo groot als een pingpong bal, een huid die volledig openlag en waardoor ik voor het eerst werkelijk ongelukkig werd. Zo ziet u maar; Pruimboom van toen was nog niet in staat om te begrijpen dat alles overal tegelijkertijd aanwezig is. En mijn neurodermatitis met een zeer heftige acne was overal tegelijkertijd. En daar heb ik ‘slechts’ 19 jaar aan geleden. Denkt u dat dat iets met mijn verleden te maken had? Ik dacht het niet; idioot he? Maar ja zo gaat dat. Iedereen heeft zijn of haar moment. Dat kwam voor mij 19 jaar later. Hoe ik daarachter kwam wilt u misschien weten. Dat komt dan de volgende keer. Vandaag sluiten we af met een slogan uit de klinische psychoneuroimmunologie;
Het bagatelliseren van wat voor risicofactor dan ook is de basis voor het vergeten van de ultieme wens.
Gepubliceerd: april 2023
De oorsprong van klinische psychoneuroimmunologie
U verwacht misschien een chronologisch verhaal. Weet u nog, de laatste zin ging over een zesjarig jongetje die zich eenzaam voelde. Nu gaan we even naar 2023. Vanmorgen opgestaan en 'Don't cry for me Argentina' gezongen terwijl ik de lunch van mijn kinderen aan het maken was. Voor de twee grotere een tong uit de boter op een broodje en de kleintjes een tortilla met 27 uien en 5 knoflooktenen. Ik sta eigenlijk altijd vrolijk op. Dat heeft te maken met het feit dat ik wakker wordt met twee kinderen en een vrouw die geweldig is. En weet u, dat is zo heerlijk. Om vier kinderen te hebben die gezond zijn. Kinderen die respect hebben voor de wereld. Kinderen die ongelofelijk onafhankelijk zijn maar wel de familie als belangrijk omarmen. Allemaal mindset factoren die leiden tot gezondheid. Gezongen meteen naar het toilet en van binnen ook weer opgelost. En ja dan natuurlijk de dag beginnen. Vandaag begonnen met het betalen van facturen aan onze docenten en medewerkers. Lijkt een rotwerk maar het tegenovergestelde is waar. Het is fijn om topdocenten te mogen belonen en te bedanken voor hun topwerk. En andere die alle studenten gelukkig willen maken door het bereiken van bepaalde mijlpalen in hun takepakket. En ja, soms gaat het niet allemaal zoals we het eigenlijk zouden willen; en dan, ja wat dan? Oplossen wat oplosbaar is, verontschuldigen waar nodig en zo flexibel als wat blijven. Flexibiliteit was ook wat mijn moeder mij op zesjarige leeftijd toefluisterde: "Jongen blijf flexibel. Tuurlijk zou het fijn zijn om veel vrienden tijdens de vakantie te zien, maar zij zijn weg en wij kunnen ons dat niet veroorloven. Maar, jongen, vanavond spelen we met zijn zevenen een toernooi backgammon en dan eten we stiekem een zak chips" Tja zo kan het ook. Tot de volgende keer.
Gepubliceerd: maart 2023
Mijn verhaal
Waarom ben ik 35 jaar geleden begonnen met de ontwikkeling van klinische psychoneuroimmunologie? Het is een verhaal dat beëindigd wordt de eerste dag van de jubileum-promotie dit jaar; 35 jaar klinische PNI.
Een dag in mijn leven zat ik voor het raam van ons huis in de Ternatestraat 6 drie hoog, Amsterdam oost, naar buiten te kijken. Ik was 6 jaar en alleen. Mijn vader was glazenwasser en was aan het werk; mijn moeder was scholen aan het schoonmaken en mijn twee zussen en 2 broers waren niet thuis. Ik was alleen, hartje zomer en alle vrienden waren op vakantie. Vakantie die wij ons niet konden veroorloven en dus was ik alleen. Buiten was het prachtig weer. Het was iets van 32 graden en de zon stond te branden in de lucht. En buiten waren er ook geen mensen. Die waren waarschijnlijk ook op vakantie.
Ik was dus echt alleen en in die eenzaamheid begon de PNI in mijn hoofd te ontstaan. Ik vroeg mij als 6 jarige af waarom ik me eenzaam voelde en daardoor geen energie had om iets te doen. Ik wilde wel maar het ging niet. Het was net of iets me tegenhield en dat gaf ik dus maar een naam: eenzaamheid. Voor mij was dat een monster dat me verdrietig maakte. Het maakte me ook boos en het monster bezorgde me tevens buikpijn en diarree. In mijn hoofd kon het niets anders dan een monster zijn. Toen mijn moeder thuis kwam sprak ik haar hierop aan: “mam volgens mij heb ik kanker”. Mijn moeder schrok zich werkelijk rot en begon overal te voelen of ik ergens een bult had. “Nee mam, ik heb geen zichtbare bult, de bult zit als een monster in mijn hoofd en heet eenzaamheid”. “Mam, ik kan daardoor niks doen; ik heb geen zin om te voetballen, ik wil niet slapen, ik wil niks”. Mijn moeder Annie begon te lachen:”Nee hoor lieverd, eenzaamheid is geen kanker maar wel een monster waar we wat aan moeten doen”.
En daar begon het verhaal van de klinische psychoneuroimmunologie; eenzaamheid en wat kan je eraan doen.
Tot de volgende keer.
Waarom ben ik 35 jaar geleden begonnen met de ontwikkeling van klinische psychoneuroimmunologie?
Lees mijn verhaal en abonneer je hieronder op onze nieuwsbrief zodat je nieuwe hoofdstukken meteen in je inbox krijgt!
Blijf op de hoogte!
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en/of volg ons via social media.
We delen nieuws, informatie over events en inspireren met inzichten gerelateerd aan PNI en Intermittent Living. Maar geen zorgen, wij houden ook niet van spam. ;)
